Het overleg over het onevenwichtig regeerakkoord komt slechts zeer traag op gang en lijkt weinig resultaat te zullen opleveren. Bovendien vreest het gemeenschappelijk vakbondsfront dat, omwille van het Europese besparingsbeleid en de tegenvallende economische groei, nieuwe bezuinigingsmaatregelen op rekening van de werknemers en de sociaal gerechtigden zullen genomen worden.

En dat bovenop de sanering die de regering al beslist heeft. Een algemene stakingsdag op 30 januari blijkt nodig om de regering en de werkgevers te overtuigen dat dit voor werknemers en sociaal gerechtigden echt niet meer kan. 

Tegelijk wenst het gemeenschappelijk vakbondsfront, zich bewust van zijn verantwoordelijkheid, het overleg dat op zijn verzoek werd ingezet, verder te zetten.

Blinde bezuinigingen
De vakbonden hebben nooit de noodzaak betwist van gezonde openbare financiën. Maar niet op deze wijze. We blijven stellen dat deze sanering onevenwichtig, onrechtvaardig en onbillijk is. Temeer daar ze geen geloofwaardige perspectieven biedt op meer en betere banen. Zelfs de ratingbureaus, die zo aandringen op strikte rekeningen, beginnen te vrezen voor een keldering van de groei en de werkgelegenheid omdat de regeringen te ver gaan.
Deze sanering is onrechtvaardig. Omdat de grote vermogens en de grootbeleggers de dans ontspringen. Omdat doorheen de regeringsonderhandelingen alsmaar minder werd gevraagd aan wie tot nog toe weigerde zijn deel bij te dragen, en op alle mogelijke manieren wist te ontsnappen aan belastingen en sociale bijdragen. Zodat het gewicht alsmaar meer ligt bij de werknemers en bij de sociale uitkeringstrekkers.

Slachtoffers onder de slachtoffers
Vier groepen worden in het bijzonder getroffen.

• Eerst en vooral de jonge werklozen : ze krijgen pas na 12 maanden werkloosheid een wachtuitkering, die dan nog eens na 3 jaar stopt voor samenwonenden en 30-plussers.
• Verder de langdurig werklozen, van wie de uitkering afglijdt tot een strikt minimum (veel te weinig om rond te komen), zonder onderscheid naar geleverde inspanningen en naar arbeidsgeschiktheid.
• Daarnaast worden ook de oudere werknemers hard getroffen. Hun wordt een bijzonder zwaar Generatiepact bis opgedrongen, met deze keer nauwelijks verzachtende maatregelen, zelfs niet voor de zwaar belastende jobs.
• En tot slot de vrouwen, die alle moeite hebben een volledige loopbaan op te bouwen; zij zien de loopbaaneisen voor diverse rechten strenger worden.

Bovendien is er geen enkele geloofwaardige aanzet voor meer en betere banen en voor betere perspectieven voor begeleiding, opleiding en tewerkstelling voor elk van die groepen.

De scherpste aanklacht is die van contractbreuk :

• voor de werknemers die eerder al in een bepaald stelsel stapten (tijdskrediet, loopbaanonderbreking, brugpensioen) en die vanaf 1 januari 2012 hun pensioenrechten zien ingekort;
• voor de oudere werknemers die aan de slag willen blijven, maar hun cao-rechten op deeltijdwerk uitgehold zien;
• voor de werknemers die reeds opgebouwde pensioenrechten zien ingekort.

We verwachtten veel van het overleg met de regering. We zijn ontgoocheld. De staking werd onvermijdelijk.